सीन १
एक व्यक्ती दरवाजातून,” काका, कसे आहात?”
काका,” अरे अवनीश.” मोठ्याने हसत मिठी मारत. “कधी आलास अमेरिकेतून?”
अवनीश,” काल रात्री आलो.”
काका,” अरे किती वर्षांनी आलास.”
अवनीश, “चार वर्षांनी आलोय. दहा दिवसात परत जातोय.”
काका,” बरं झालं आलास. बायकोला आणलेस की नाही.”
अवनीश,” हो किर्ती आलाय ना… घरीच थांबलीय आई जवळ.”
काका,”बोलव की तिला. चार मजले तर वर यायचंय.”
अवनीश,”हो बोलावतो की.”
फोन लावतो. पलीकडून फोन उचलला जात नाही.
अवनीश,” काका, हे बघा. तुम्हाला अमेरिकेतून चॅाकलेटस् आणलेत.”
काका चॅाकलेट्स कडे बघतो. पहिल्यांदा घाबरलेले भाव. डोळे अस्वस्थपणे इकडे तिकडे बघतोय. श्वास मोठे होत आहेत. चेहऱ्यावर घाम. चेहरा पूर्ण घाबरलेला.
अवनीश चॅाकलेट्सचा बॅाक्स काकांच्या तोंडासमोर घेतो,” घ्या ना काका.”
काका पूर्ण घाबरून,” नको… नको… नको मला..”
अवनीश,” घ्या ना काका…”
काकांच्या चेहऱ्यावर वेडसर भाव. काका,” नको म्हटलं ना…”
अवनीश बॅाक्स चेहऱ्याजवळ नेत,” घ्या ना काका ऽऽऽ”
काका मोठ्याने रागाने चिडत मोठ्याने ओरडत,” नको म्हटलं नाऽऽऽ”
स्क्रीनवर काकांचा चिडलेला चेहरा.
अंधार
सीन २
दरवाजाची बेल वाजते.
एक स्त्री,” काका, अवनीश आलाय का?”
काका,” तू किर्ती ना?”
किर्ती,” हो काका. अवनीश आला का?”
काका,” अगं आत तर ये. बस.”
किर्ती बसत,”एक तास फोन करतेय. फोन उचलते नाही तो.”
काका,” अगं तो अर्धा तासापुर्वीच गेला. त्याचा कोणता मित्र आला खाली आला होता.”
किर्ती उठत,”ओके. मग काय लवकर येतोय तो. मी जाते.”
वळते पण तिचं लक्ष शेजारी ठेवलेल्या चॅाकलेट बॅाक्सकडे जाते.
“अरे काका. तुम्ही चॅाकलेटस् खाल्लेत नाहीत. घ्या ना.”
काकांसमोर बॅाक्स नेते. काकांचा चेहरा वेडसर संतापलेला.
तिचं लक्ष काकांच्या मागे टेबलामागे जाते. अवनीशचा मृतदेह तिला दिसतो. ती मोठ्याने किंचाळते.
काका तिचा गळा दाबतोय. दरवाजा तोडून शेजारी आत येतात.
सीन ३
पोलिस काकांना पकडून बाहेर नेत आहेत.
शेजारीः काकांच्या बायकोला तिच्याच पुतण्याने चॅकलेटमध्ये विष टाकून मारून टाकले. तेव्हापासून चॅाकलेट्स बघून काका बिथरायचे. पण खुन म्हणजे खुपच झालं…”
(R) Pramod Waghmare
