“मग? मग काय झालं?”
माझ्या मुलीच्या आश्चर्याने मोठ्या झालेल्या डोळ्यांकडे बघत मी माझा चेहरा अजूनच भीतीदायक केला आणि पुढे सांगू लागलो,” एवढी शांतता होती तिथे आणि त्यात अमावस्येची रात्र... काहीही दिसत नव्हतं... त्याच वेळी लांबून छन छन आवाज येऊ लागला...”
“मग?” मुलगा.
“मी थोडीच घाबरणार होतो. मी पिंपळाच्या झाडाजवळ पोहोचलो... वारा जोराने वाहू लागला होता...”
“चहा पिऊन घ्या.” पत्नी बोलली. मी रागाने तिच्याकडे बघितलं. ही नेहमी मूड खराब करते.
“सांगा ना प्लीज...” मुलगी.
चहाचा कप उचलून मी जसा ओठांना लावला, माझा लंगोट यार आला.
“कधी तरी फोन उचलत जा दोस्ता.” मित्र बोलला. “वहिनी, एक चहा मला पण.”
“अरे, मुलांना आपल्या लहानपणीची गोष्ट सांगत होतो.” मी बोललो.
“कोणती गोष्ट? मला पण ऐकायचीय.” मित्र.
“काही नाही रे.” मी विषय बदलत बोललो.
“तिच गोष्ट तुमच्या लहानपणाची. तुम्हा सर्व मित्रांची. अमावस्येच्या रात्री पिंपळाच्या झाडाला हात लावून येण्याची...” माझी मुलगीबोलली.
मी मित्राला बोललो,” ती गोष्ट मी नंतर सांगतो. आणि बोल, फोन का करत होतास?”
माझ्या बोलण्याकडे पूर्ण दुर्लक्ष करत मित्र बोलला,” ती गोष्ट? तुमचा बाप एवढा घाबरला होता की मधूनच पळून परत आला होता. त्यानंतर पुढचे किती तरी दिवस रात्री घराच्या बाहेर पण पडत नव्हता. काय बरोबर ना दोस्ता?”
माझी मुलं माझ्या मित्राबरोबर जोरजोरात हसू लागली आणि त्यांच्या हसण्यात चहा घेऊन येणारी माझी पत्नी पण सहभागी झाली.
मी मित्राकडे रागाने बघत हाच विचार करत होतो,” साला, हे मित्र खरंच नालायक असतात.”
आपले अभिप्राय जरूर लिहा 🙏🙏🙏
प्रमोद वाघमारे Pramod Waghmare
#pramodplanet #pramodwaghmare
