तो आता त्याच्या चुलत्यांना घेऊन आला होता. त्याच्या बोलण्यात तीच गुर्मी.
चुलते बोलले, “हे बघ कोर्टाचा निकाल याच्या बाजूनेच लागेल उद्या. मुलाची कस्टडी पण त्याच्याकडेच जाईल. बघ शांतपणे विचार कर. चल परत. सर्व ठीक होईल.”
मला आयुष्यातली मागली आठ वर्षे झर्रकन नजरेसमोरून गेली.
लग्न, आम्ही दोघेही इंजिनीअर, साॅफ्टवेअर कंपनीत दोघांचे जाॅब्ज, एक वर्षात मुल, माझे नोकरीतले यश आणि सोबत माझी भरभरहोणारी प्रमोशन्स. त्याची वाढलेली चिडचिड, असुया. चार चौघात माझा अपमान आणि मला कमी दाखवण्यासाठी त्याचे प्रयत्न. त्याचीगुर्मी, त्याचा अहंकार.
मागल्या वर्षी सर्व असह्य झाले आणि मुलासह घर सोडले. कोर्टात उद्या निकाल लागणार होता.
तो,” हे बघ. नेहमी सारखी मूर्खपणे वागू नकोस. तू हरशीलच. शिवाय मुलाची कस्टडी मलाच मिळणार.”
मी मुलाशिवाय कशी राहू शकेन? मला परत जावंच लागेल. बॅग भरून मी बाहेर आले.
परत कानात गुंजू लागले त्याचे शब्द. पुन्हा मला आठवला त्याचा अहंकार, त्याने पदोपदी केलेला माझा अपमान. तो तोच पुरूष होता. तो बिलकुल बदलला नव्हता.
आणि माझे पाय तिथेच थांबले ...
प्रमोद वाघमारे Pramod Waghmare
आपले अभिप्राय जरूर लिहा 🙏🙏🙏
#pramodplanet
